شمارهٔ ۴۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک عاشقانه اشاره دارد. شاعر از وضعیت دل‌تنگی و پریشانی خود سخن می‌گوید و به عشق و اسارت ناشی از آن اشاره می‌کند. او با بیان این که عشقش او را آب‌پاش کرده و تغییر داده، نشان می‌دهد که چطور عشق می‌تواند انسان را vulnerable کند. همچنین، از تنهایی و غم عشق سخن می‌گوید و اینکه برخی افراد تنها می‌توانند آسیب برسانند و در نهایت، مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، زندگی‌اش را در چنگال عشق از دست می‌دهند.
نخیزد از دل مرغان باغ، افغانیکه ناخنی نزند بر دل پریشانی
هوش مصنوعی: در دل پرندگان باغ، عشق و احساسی زنده نمیشود مگر اینکه کسی بر دل بیقرار و آشفته تأثیری بگذارد.
هزار عقده‌ام از دل به یک خدنگ گشودفروختم چمنی غنچه را به پیکانی
هوش مصنوعی: هزاران معضل و درد را با یک تیر رها کردم و گلهای زیبایی را به یک نشانه فروختم.
ز شرم عشق اسیر تو آب گشته مگر؟که شد ز دام تو هر حلقه، چشم گریانی
هوش مصنوعی: آیا از شرم عشق تو، من به حالت زار و گریان افتادهام؟ هر حلقهای که به دام تو افتاده، چشمانش پر از اشک شده است.
به غیر جیب‌دریدن نداند، آنکه بودچو شمع تا نفس آخرش گریبانی
هوش مصنوعی: کسی که مثل شمع خود را تا آخرین لحظه فدای دیگران می‌کند، جز دزدی و بهرهکشی از خود، چیز دیگری نمیداند.