شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس ناامیدی و غم سخن می‌گوید. او نمی‌تواند به راحتی صحبت کند و غصه‌اش باعث شده که لبش از گفتن وا مانده است. عشق و زیبایی برای او چنان فراگیر است که نمی‌تواند به کلام درآید و احساساتش را بیان کند. در نهایت، می‌گوید که نمی‌تواند حرفش را به نقطه‌ای وصل کند، زیرا عشقش چنین او را محصور کرده است.
دانم ندهد به گفتگو وصلش دستاین غصه، لبم را ز سخن‌گفتن بست
هوش مصنوعی: میدانم که این غم و اندوه مانع از آن میشود که بتوانم با او صحبت کنم و به همین خاطر، زبانم در سخن گفتن بسته شده است.
تا حسن طلب بسته لبم را قدسیچون نقطه نمی‌توان به حرفم پیوست
هوش مصنوعی: تا زمانی که زیبایی درخواستم وجود دارد، نمی‌توان به سخنانم پیوست. چون که مانند نقطه‌ای مقدس، حرفهای من به هم نمیرسند.