تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۸۷

رخسار تو هر کجاست، صبح طرب استگر شام غمی ره برد آنجا، عجب است
آنجا که سر زلف دراز تو نشستپاس نفس صبح، کمال ادب است