شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حسرت و دوری از دوستان و عزیزانش صحبت می‌کند. احساس ناراحتی و بی‌تابی او از دوری و جدایی به وضوح حس می‌شود. او از بخت و تقدیرش گلایه دارد و می‌خواهد که این درد و بی‌خوابی به پایان برسد. در کل، متن مربوط به غم و اشتیاق به وصل و آرامش است.
محرومی‌ام از صحبت احباب بس استبی‌تابی‌ام از آه جگرتاب بس است
هوش مصنوعی: من از صحبت دوستانم محرومم و این برایم کافی است، دیگر نمیتوانم بیشتر از غم و درد دل به تنگ آیم.
تا چند دهد هجر، دلم را مالش؟ای بخت بمال دیده را خواب بس است
هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر دوری و جدایی ناراحت باشم؟ ای قسمت، به چشمم آنقدر خواب و آرامش بده که دیگر احساس درد و غم نکنم.