شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عمق غم و درد عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این غم و داغ ناشی از ستمی که از دوست دیده، کافی است. او از دل خود که به مانند یک ملک زیر نگین محبوبش است، صحبت می‌کند و این بیانگر شدت عشق و وابستگی او به معشوق است. به عبارت دیگر، شاعر می‌گوید که عشق او و رنج‌هایی که از آن می‌برد، تمام آن چیزی است که نیاز دارد.
قدسی غم عشق، هم‌نشین تو بس استداغ ستم دوست، قرین تو بس است
هوش مصنوعی: عشق و غم آن برای تو کافی است، و درد و زخم ستم دوستت نیز برای تو به اندازه کافی سنگین و آزاردهنده است.
ای داغ، تو هم دگر چه خواهی کردنملکی چو دلم زیر نگین تو بس است
هوش مصنوعی: ای درد و غم، حالا تو چه کار میخواهی با دل نازک من انجام بدهی؛ وقتی که تمام وجودم زیر سلطه و تأثیر تو قرار گرفته است.