تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۱۰۳

نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ استبی ملک و درم، شه چو گدا بی‌برگ است
گر سیم نباشد چه دهند اهل کرم؟کم‌سایه بود درخت تا بی‌برگ است