شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که تمام موجودات و زیبایی‌های عالم از ذات و نور الهی نشأت می‌گیرند. هر چیز خوب و شایسته‌ای که در جهان وجود دارد، ریشه‌اش به آن اصل نیکو - که همان خدا یا دوست الهی است - برمی‌گردد. همچنین به این موضوع اشاره دارد که نمی‌توان به تنهایی از ذرات و جزئیات عالم صحبت کرد، بلکه باید از اصل و منبع این زیبایی‌ها سخن گفت.
عالم همه پرتوی بود از رخ دوستهر فرع نکو که هست ازان اصل نکوست
هوش مصنوعی: تمام علم و دانایی در واقع نشانی از زیبایی و وجود دوست است. هر چیز خوبی که در عالم وجود دارد، ناشی از همان اصل نیکو است.
هر ذره که در کون و مکان می‌بینینتوان گفتن، ولی توان گفتن ازوست
هوش مصنوعی: هر چیزی که در دنیا و مکان مشاهده میکنی، نمی‌توان به راحتی دربارهاش صحبت کرد، اما میتوان گفت که همه آنها از یک منبع سرچشمه می‌گیرند.