شمارهٔ ۱۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ سبک و راحتی در دین از خود او بیشتر نیست. او احساس می‌کند که جز آرامش و آسایش خود هیچ دینی برایش وجود ندارد. همچنین، او می‌گوید که غفلت و خواب سنگین انسان مانع از پیشرفت و تلاش او می‌شود. در واقع، شاعر از نگه‌داشتن آرامش در دین و جلوگیری از غفلت سخن می‌گوید.
با آن که سبک‌تری ز تو در دین نیستگویی که جز آرام، مرا آیین نیست
هوش مصنوعی: هرچند که در دین، کسی به اندازه تو سبکبار نیست، اما به نظر میرسد که تنها چیزی که برای من ارزش دارد، آرامش است.
غفلت نگذارد که در آیی از جایسنگینی خواب آدمی، تمکین نیست
هوش مصنوعی: غفلت و بیتوجهی نمیگذارد تا از جایی که به خواب سنگین فرو رفتهای، برخیزی و تاب تحمل را داشته باشی.