شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که سرنوشت انسان و قضا و قدر او چگونه است. شاعر از این می‌گوید که چرا سرنوشت او مانند نقش‌برجسته‌ای است که بلندی و زیبایی سرو بهشتی را ندارد. همچنین اشاره دارد به اینکه تمام مشکلات و فتنه‌ها فقط به خاطر چشمان محبوبش بوده و از این به بعد دیگر فتنه‌ای از قضا نیست. در کل، شاعر به نوعی ناکامی و نارضایتی از وضعیت خود اشاره می‌کند.
دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشتسرو چمنت را به بلندی نفراشت؟
هوش مصنوعی: آیا میدانی چرا زندگی و سرنوشت، وقتی که تو را به تصویر کشید، قد بلند درختان باغت را نساخت؟
هر فتنه که داشت، صرف چشمانت کردزین بیش، قضا فتنه و آشوب نداشت
هوش مصنوعی: هر آشوب و فتنه‌ای که بود، تمام آن را به چشمان تو سپرد. از این پس، قضا دیگر هیچ فتنه و آشوبی نخواهد داشت.