شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی لبخند فرشتهای اشاره میکند که او را به تفکر واداشته است. او در سایه پرندهای قدسی قرار دارد که به انسانها نگاه میکند. این نگاه به زندگی و مرگ انسانها او را متأثر میسازد.
بر فرّ هما، لبم تبسم دارداندیشه درین نکته مرا گم دارد
هوش مصنوعی: بر سر بالای پرندگان، لبانم بهSmile آراسته است و در این تفکر، ذهنم در این نکته مشغول و غرق است.
در سایه مرغی چه گریزم قدسیکو چشم بر استخوان مردم دارد
هوش مصنوعی: در زیر سایه پرندهای که بر استخوانهای مردم نظر دارد، چگونه میتوانم فرار کنم؟