شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس غم و ماتم در دل خود صحبت میکند. او میگوید که چرخ روزگار بر او فشار میآورد و غم را بر سرش میریزد. با وجود تنگدلی، حتی اگر بخواهد بخندد، احساساتش به شدت تحت تاثیر قرار میگیرد و مانند غنچهای متلاشی میشود.
دایم ز دلم نوای ماتم خیزدپرویزن چرخ بر سرم غم بیزد
هوش مصنوعی: همیشه از دل من صدای غم بلند میشود، گردش روزگار بر سرم غم مینهد.
با تنگدلی خوشم که گر خنده کنماجزای دلم چو غنچه از هم ریزد
هوش مصنوعی: من از نداشتن مال و نعمت خوشحال هستم، زیرا اگر بخندم، دلم مانند غنچهای باز میشود و همه اجزایش به هم ریخته و پراکنده خواهند شد.