شمارهٔ ۲۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال افرادی می‌پردازد که از حقیقت و معرفت بی‌بهره‌اند. شاعر اشاره می‌کند که این افراد مانند مردگان در گور، زنده به نظر نمی‌رسند و در گمراهی به سر می‌برند. آن‌ها همچون خانه‌ای بدون در هستند که در آن کسی وجود ندارد و به همین دلیل نابینا و دور از حقیقت‌اند.
عریان ز لباس معرفت عوری چنددارند چه حال، زنده در گوری چند
هوش مصنوعی: آدمهای زیادی هستند که از آگاهی و شناخت حقیقی بی‌بهره‌اند و در واقع از زندگی واقعی دورند، حتی اگر ظاهراً در حال زندگی کنند.
در تیه ضلالتند بی‌معرفتانچون خانه بی در و در او کوری چند
هوش مصنوعی: بیمعرفتان در گمراهی هستند، مانند خانه‌ای که در ندارد و در آن، کورها به چندین نفر میخورند.