شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که هنر و زیبایی همیشه در دسترس نیست و هر کس نمی‌تواند به راحتی به آن دست یابد. افراد با کمال و استعداد ویژه، از هنر بهره‌مند نمی‌شوند و این زیبایی‌ها نمی‌تواند شادابی و جذابیت را از افراد دیگر بگیرد. در واقع، هنر و کمال دارای ارزش‌هایی هستند که برخی افراد به‌خوبی به آن‌ها دست پیدا می‌کنند.
با نام هنر به دهر، کس سر نکنداز مشعل مه، چراغ کس بر نکند
هوش مصنوعی: هیچکس با نام هنر در دنیا زندگی نمیکند، زیرا هیچکس نمی‌تواند از نور مهتاب بهرهبرداری کند و چراغی را روشن کند.
یابند چه بهره از کمال، اهل کمال؟شادابی گوهر، لب کس تر نکند
هوش مصنوعی: اهل کمال چه بهرهای از کمال دارند؟ شادابی و زیبایی یک گوهر هرگز بر لب کسی تر نمیشود.