تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۳۱۱

دل را به دعای تو صد امید بودبا لطف تو چشم ثمر از بید بود
گر پیروی تو می‌کنم، معذورمشک نیست که صبح، پیر خورشید بود