شمارهٔ ۳۳۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره حالتی از عشق و شوق است. شاعر می‌گوید وقتی معشوق نزد اوست، عقل و هوش از او می‌رود و دلش سریع به شوق دیدار معشوق می‌پرد. امروز، به علت نشئگی باده، خبری از حال خوش ندارد، اما فردا که باده تمام شود، به واقعیت و وضعیتش پی خواهد برد. به طور کلی، در این شعر تداخل احساسات و نشئگی عشق و مشروبات به تصویر کشیده شده است.
از هوش رود چو با تو دل یار شودکم‌حوصله، زود مست دیدار شود
هوش مصنوعی: وقتی دل محبوب از تو دور شود، دیگر حوصله ندارد و به سرعت در عشق و دیدار تو غرق میشود.
امروز ز جوش باده، خم بی‌خبرستفردا که تهی شود، خبردار شود
هوش مصنوعی: امروز به خاطر شور و شوقی که به خاطر میخوردن داریم، کسی متوجه حال ما نیست، اما وقتی که این حال و هوای شادابی به پایان برسد و باده تمام شود، همه خواهند فهمید که چه حالتی داشتیم.