شمارهٔ ۴۶۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از رهایی خود از ننگ و شرمندگی صحبت میکند و بیان میکند که چون کسی از رسوایی او آگاهی ندارد، احساس راحتی میکند. او همچنین از طغیانی در دلش سخن میگوید که ناشی از عشق است و این عشق برای او همیشه با زیبایی و نشاط همراه است.
فارغ شدهام ز ننگ و آسوده ز نامچون من نگرفته کس ز رسوایی کام
هوش مصنوعی: از شر ننگ و عیب رها شدهام و از نام و آوازه آسودهام، چون هیچکس از رسوایی من بهرهای نبرده است.
سودای دلم همیشه طغیان دارددیوانه عشق را بهارست مدام
هوش مصنوعی: دل من همیشه در هیجان و شور و شوق است و عشق برای دیوانگان همیشگی و تازه مانند بهار است.