شمارهٔ ۵۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که هرگز از غم و درد گلهای نچشیده و تحت فشار این احساسات قرار ندارد. او به نوعی از خود شرمنده است که درباره این مسائل صحبت میکند و نشان میدهد که دلش تحمل جفای دیگران را دارد.
هرگز نشدم جرعهکش از جام گلهدر زیر لبم شکست پیغام گله
هوش مصنوعی: هرگز از شیشهی شراب غم و اندوه نخوردم، اما در دل شکستهام پیام آن درد را حس میکنم.
دارد چو دلم تاب جفای همهکسشرمم بادا ز بردن نام گله
هوش مصنوعی: دل من تاب و توان جفای دیگران را ندارد و شرمندهام که نامی از گلایه ببرم.