شمارهٔ ۶۳۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد و رنجی که ناشی از فراق یا ناامیدی است صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که ناله و فریادش مانند نغمه‌ای مدام در حال شنیدن است و این موضوع جانش را می‌سوزاند. او تصور می‌کند که اگر به او توجهی شود، شاید بتواند با پیوندی دوباره به زندگی بازگردد.
شد نغمه، وبال از فغانم بر نیمی‌سوزد ازین واسطه جانم بر نی
هوش مصنوعی: صدای ساز و آواز به من فشار میآورد و باعث میشود که از درد و ناگواریم بسوزم؛ به همین خاطر روح و جانم در عذاب است.
بی منت نایی شود و نالد زارپیوند کنی گر استخوانم بر نی
هوش مصنوعی: اگر بیمنت با من پیوند برقرار کنی، حتی اگر استخوانم را بر نی بگذاری و ناله کنم، باز هم عاشقانه خواهد بود.