شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر در سحرگاه به یاد لبخند روحانی و راحتی میافتد. او از خود میپرسد که چرا چنین زخمی شده است و پاسخ میدهد که این زخم نتیجه عشق اوست، که برایش پیروزی به همراه داشته است.
اند رهمه عمر من شبی وقت صبوحآمد بر من خیال آن راحت روح
هوش مصنوعی: در تمام زندگیام، یک بار در صبح زود، یاد کسی که آرامش روح من بود، به خاطر من آمد.
پرسید ز من که چون شدی ای مجروحگفتم که ز عشق تو همین بود فتوح
هوش مصنوعی: سؤال کرد از من که چطور مجروح و زخمی شدم، من پاسخ دادم که همین عشق تو برای من پیروزی بود.