شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان غم و درد قبیلهای میپردازد که از هرچه ناپاک و دون است، خود را پاک کردهاند. آنها از دلهای پرآشوب خود آتش سوزانی در آسمان میزنند و هنگامی که از هر چیز دنیا دور میشوند، خیمهای بر عرش نصب میکنند و به نوعی به مرتبهای بلند میرسند.
قومی که زهر چه دون ما پاک زدندآتش ز غمان دل در افلاک زدند
هوش مصنوعی: مردمی که تمام آلودگیها و چیزهای ناپاک را از خود دور کردند، به خاطر غم و اندوهی که داشتند، آتش دلشان به آسمانها رسید.
از هرچه برون ماست چون دور شدندبر عرش رسیده خیمه بر خاک زدند
هوش مصنوعی: وقتی از هر چیزی که ما را دور کردهاند بیرون آمدیم، به مقام بلندتری رسیدیم و در عین حال بر روی زمین زندگی میکنیم.