شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف معشوق میپردازد که از نسیم صبح خسته شده و زیباییاش به مانند آینهای است که از نفس زنگار گرفته است. شاعر نگران است که اگر یار بیپوشش باشد، نگاه تند مردم او را تحت تاثیر قرار دهد.
از باد صبا خسته شود رخسارشچون آینه کز نفس رسد زنگارش
هوش مصنوعی: دختر زیبایی که مانند آینه است، از نسیم صبح خسته میشود و چهرهاش که به دلیل نفسهای دیگران زنگار گرفته، تحت تاثیر قرار میگیرد.
زان ترسم اگر برهنه دارد یارشتیزی نظر خلق کند از کارش
هوش مصنوعی: از این میترسم که اگر دوست من بدون لباس باشد، دیگران با نگاههای تند و ناپسند نسبت به او داوری کنند.