شمارهٔ ۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و وابستگی عمیق شاعر به موسیقی و زیبایی‌های آن اشاره دارد. شاعر خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که تحت تأثیر نغمه‌ها و آواهای دل‌انگیز است و نمی‌خواهد که این زیبایی را از دست بدهد. او به نوعی از معشوق می‌خواهد که بر او ببخشد، زیرا او و دیگران در دنیای مستانه و شادی‌های موسیقی غرق شده‌اند.
بر شاخ طرب هزار دستان توایمدلبسته بدان نغمه و دستان توایم
هوش مصنوعی: من مانند هزار آهنگ بر شاخ شادی نشستهام و به نغمه‌ها و حرکات تو دل بستهام.
از دست مده که زیر دستان توایمبگذار گناه ما که مستان توایم
هوش مصنوعی: این شعر میگوید که نگذار چیزی از دست برود، چراکه ما زیر سایهی تو هستیم. همچنین میگوید که اگر گناهی هم از ما سر بزند، به خاطر محبت و شوقی است که به تو داریم.