بخش ۵۷

هوش مصنوعی: پیر طریقت می‌گوید: ای جوان، زندگی دنیا همچون بادی است که به سرعت می‌گذرد و به علت ناپایداری‌اش شبیه خنده دیوانگان و گریه‌ی مست‌هاست. این دنیا بدون شادی می‌خندد و انسان مست بدون اندوه می‌گرید. زندگی مانند یخی است که زیر نور خورشید قرار گرفته یا شکر در دهان که سریعاً از بین می‌رود؛ هرچند که لحظه‌ای شیرین و لذت‌بخش است. اما تا زمانی که در دهان است، زود ذوب می‌شود. دنیا به نظر مکان خوبی می‌آید، اما با نگاهی دقیق‌تر، می‌بینی که زمان به سرعت می‌گذرد و وقتی دل به آن بسپاری، اگر مرگ ذلت‌آور نبود، از تمام جهان فرار می‌کردی. می‌بینی افرادی را که مانند گل‌های پربار شکفته بودند، اما اکنون همه بارشان ریخته و در خاک خفته‌اند. بنابراین، چرا عبرت نمی‌گیری و درباره پایان کار خود تأمل نمی‌کنی؟ خداوند می‌فرماید که به زودی خواهی دانست که نتیجه کار به چه کسی تعلق دارد. پس از خود بپرس که این دنیا تا کجا ادامه می‌یابد و منزلگاه پیروزی و جاودانگی به چه کسی می‌رسد. به یاد داشته باش که درویشان نیازمند چگونه بر ارابه‌ی کرامت سوار می‌شوند و خواجگان بی‌معنا با تازیانه قهر رانده می‌شوند!