هوش مصنوعی: پیر طریقت بیان میکند که ارتباط بین خدا و بندگانش به گونهای است که خدا هم داعی است و هم مجیب، یعنی او دعا را میشنود و به آن پاسخ میدهد. بندگان از ثنای خداوند عاجزند و نمیتوانند به درستی قدر نعمتهای او را بشناسند. خداوند خود را به هر شکلی که بخواهد معرفی کرده و صفاتش را بیان کرده است. او هیچگاه به جزئیات خود نمیپردازد و تنها میگوید که "هستی". مخلوقات در مقایسه با خداوند، مصنوع و عاریتی هستند، در حالی که خداوند ازلی و حقیقی است. در نهایت، خداوند دارای نود و نه نام است که همگی ازلی و بینهایت اهمیت دارند و هیچکس نمیتواند به درستی او را درک کند. هر کسی که درباره خداوند به "چرا" و "چگونه" بیندیشد، از دایره بندگی خارج شده است.
هوش مصنوعی: عالم معنوی میگوید: منبع کرامت و بزرگواری خداوند است و این نیکویی و احسان اوست که درخواستکننده و پاسخدهنده هر دو یکسانند. به این معنا که خداوند بندهاش را میخواند و او را به خود میپذیرد، توانایی شنیدن را به او میدهد و خود نیز به او پاسخ میگوید و جوابش را میدهد.
هوش مصنوعی: ای پروردگار، تو شایسته ستایش خود هستی و کسی که نعمتهای تو را شکر میگوید. تو کسی هستی که بلاهای خود را نیز به زیبایی نشان میدهی. من بندهات هستم و از ستایش تو ناتوانم و به عقل خود نمیتوانم به درک نعمتهای تو برسم و حتی از عهدهی پاداش تو نیز برنمیآیم.ای کریم، من درگیر دردهایی هستم که فقط تو میتوانی درمانشان کنی؛ من بندهات هستم و تنها تو سزاوار ستایش هستی. من در شناخت تو چه میدانم؟ تو خود میدانی. تو همان چیزی هستی که خودت گفتهای و همانطور که خودت بیان کردهای، تو همان هستی که پیامبر فرمود: من نمیتوانم ستایش تو را به گونهای بشمارم که خودت بر خویش ستایش کردی.
هوش مصنوعی: آنچه که خداوند به ما نشان داده، همان ویژگیهای اوست. صفات خدا به گونهای است که او به وضوح خود را بیان کرده و پیامبر (مصطفی) نیز به وضوح از او نمایان است.
هوش مصنوعی: برای اثبات ویژگیها و صفات خداوند، باید دقت کرد که از خودمان چیزی نگوئیم و فقط به آنچه که در کتاب و سنت آمده است، گوش دهیم. ما باید آنچه خداوند درباره خودش گفته است، بیان کنیم و از هر چیز که او نگفته، پرهیز کنیم. خداوند هیچگاه نگفته که من چگونه هستم، بلکه تنها گفته است که من هستم. اگر ما بخواهیم بگوییم که خداوند چگونه است، به درستی نمیتوانیم او را توصیف کنیم.
هوش مصنوعی: بدان که هر چیزی که نام «مخلوق» بر آن گذاشته میشود، از جنس مصنوع و ساختهشده است، در حالی که خالق همیشه ازل و قدیم است و وجودش حقیقی است. هیچ نامی از نامهای خداوند نیست که جدید باشد. گروهی بر این باورند که مخلوق باید وجود داشته باشد تا خالق حقیقت داشته باشد و همچنین موجودات باید باشند تا رازق صدق کند؛ اما این اعتقاد درست نیست. هیچگاه حدوث و تازهنفس بودن در نام خدا وجود ندارد. به این معنا که بدون وجود مخلوق، خداوند همچنان خالق است و بدون داشتن مرزوق، او رازق باقی میماند.
هوش مصنوعی: خداوند نود و نه نام دارد که به واسطه این نامها شناخته میشود و او هیچ شمارهای ندارد که با نامهای بشری مشخص شود. او از ابتدا در آسمانها و زمین نامگذاری شده و وجودش همواره پابرجاست. نه خیالها قادر به درک او هستند و نه فهمها میتوانند علت وجودی او را بشناسند. او دلیل هر چیزی است اما خودش در دل هیچ دلی نخواهد آمد. بنابراین، هر کسی که درباره خداوند در مورد چرا و چگونگی سوال کند، از دایره بندگی خارج میشود.
