بخش ۱۴
هوش مصنوعی: این متن به توصیف مقام قرب و نزدیکی به خداوند می‌پردازد. نویسنده بیان می‌کند که قرب به خدا به معنای فاصله فیزیکی نیست، بلکه ناشی از رهایی از عالم مادی و نزدیکی به حقیقت است. کسی که به این مقام نزدیک می‌شود، باید از خلق و دنیا فاصله بگیرد و خود را از قید و بندها آزاد کند. همچنین، در این مسیر، تجربه‌های درونی و شنیدن حقایق عمیق ممکن است فراتر از بیان و توصیف باشند. در ادامه، سوز و گداز عاشقانه در عشق و وصال و هجر را به تصویر می‌کشد، که به حال پروانه‌ای می‌ماند که در هر دو حالت، هم در عشق و هم در دوری، می‌سوزد. در نهایت، اهمیت احساسات عمیق و درونی در روند قرب به خداوند را تأکید می‌کند.
پس از این مقام قربت است قرب بهمت است ونه قرب بمسافت از بهر آنکه مسافت علتست و علت نشان شرکت هر که در این مقام قربت برشود باید که از خلق غریب تر شود چون اغیار بگذاشتی مسافت از میان برداشتی بعد و قرب بگذاشتی چون از خود برمیدی از قرب بتقرب رسیدی چون بدیده کمال از قرب بدیدی دیدی آنچه دیدی بعد از این اشارت حلال نباشد و عبارترا مجال نه بیان را بر این راه نه و زبان از این آگاه نه
هوش مصنوعی: در این مقام، نزدیک شدن به حق، به معنای نزدیکی روحی و معنوی است و نه به معنای فاصله مکانی. فاصله، خود دلیلی برای جدایی و عدم ارتباط است. هر کسی که بخواهد به این مقام نزدیک شود، باید از دیگران فاصله بگیرد و خود را از دنیای مادی جدا کند. هنگامی که فرد از وابستگیهای دنیوی خود رها شود، به قرب و نزدیکی به حقیقت نائل می‌شود. وقتی با چشمی عمیق به کمالات نگاه می‌کند، حقیقت را در مییابد. پس از این درک، بیان این تجربه و ادراک برای دیگران ممکن نیست و نمیتوان به راحتی آن را با کلمات توضیح داد.
در هجر همی سوزیم از شرم خیالدر وصل همی سوزیم از بیم وصال
هوش مصنوعی: در جدایی، از شرم یاد محبوب میسوزیم و در وصال، از ترس از دست دادن او هم میسوزیم.
پروانه شمع را چنین باشد حالدر هجر بسوزد و بسوزد ز وصال
هوش مصنوعی: پروانه در غیبت شمع، همچنان می‌سوزد و رنج می‌کشد و نمیتواند از عشق و وصال بهرهمند شود.