مناجات شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که دل پاک و آگاهی به او عطا کند و به او کمک کند تا از خود بی‌خود شود و در مسیر خود راه راست را پیدا کند. او خدا را یکتای بی‌همتا می‌خواند که بر همه چیز آگاهی دارد و از هر عیبی پاک است. همچنین خداوند را به عنوان داروی دل‌ها و فرمانروای بزرگ توصیف می‌کند و امیدوار است ملک خدا به او برسد.
یا رب! دل پاک و جان آگاهم دهآه شب و گریهٔ سحرگاهم ده
هوش مصنوعی: ای پروردگار، به من دل پاک و جان آگاه ببخش، آه و اندوه شب و اشکهای سحرگاهیام را عطا کن.
در راه خود اول ز خودم بی‌خود کنبی‌خود چو شدم ز خود به خود راهم ده
هوش مصنوعی: ابتدا خود را از خودم بی‌خود کن، تا بتوانم در مسیر خود به جلو بروم. وقتی که از خودم فاصله گرفتم، مرا در راهی که میخواهم هدایت کن.
الهی! یکتای بی‌همتایی، قیوم توانایی، بر همه چیز بینایی، در همه حال دانایی، از عیب مصفایی، از شرک مبرایی، اصل هر دوایی، داروی دل‌هایی، شاهنشاه فرمان‌فرمایی، معزز به تاج کبریایی، به تو رسد مُلک خدایی.
هوش مصنوعی: ای خداوند یگانه و بینظیر، نگهدارنده و توانا، که بر همه چیز آگاهی و در هر زمان دانایی، که از هر عیبی پاک و از شرک و نادرستی دور هستی. تو منبع هر درمانی و داروی دلهای آسیبدیده، پادشاهی که حکمرانیات با عظمت و جلال است و ملک و حکومت الهی به تو وابسته است.