مناجات شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: نظم فوق نیایش و ستایش الهی است که در آن، خداوند به عنوان خالق یکتا و بی‌همتا توصیف شده است. نویسنده به صفات والای خداوند اشاره میکند مانند علم، قدرت، و مهربانی او. همچنین، از خداوند میخواهد که عذر و خطاهای بندهاش را بپذیرد و بر عیب‌های او نگران نباشد، زیرا انسانها خطاپذیر و فقیر هستند و تنها خداوند غنی و بخشنده است. به طور کلی، این متن بیانگر تواضع و نیاز انسان به رحمت و بخشش الهی است.
الهی! ای خالق بی‌مدد و ای واحد بی‌عدد! ای اول بی‌هدایت و ای آخر بی‌نهایت! ای ظاهر بی‌صورت و ای باطن بی‌سیرت! ای حی بی‌ذلت! ای مُعطی بی‌فطرت و ای بخشندهٔ بی‌منت! ای دانندهٔ رازها! ای شنونده آوازها! ای بینندهٔ نمازها! ای شناسندهٔ نام‌ها! ای رسانندهٔ گام‌ها! ای مُبّرا از عوایق! ای مطلع بر حقایق! ای مهربان بر خلایق! عذرهای ما بپذیر که تو غنی و ما فقیر؛ و بر عیب‌های ما مگیر که تو قوی و ما حقیر، از بنده خطا آید و زَلَّت و از تو عطا آید و رحمت.
هوش مصنوعی: ای خداوند خالق و بی‌همتا، ای یگانه و بی‌عدد، ای آغاز و بدون هدایت، و ای پایان و بی‌نهایت، ای آشکار و بی‌صورت، و ای پوشیده و بی‌سیرت، ای زنده و بی‌ذلت، و ای بخشنده و بدون منت. ای دانای اسرار، ای شنونده صداها، ای بینا در نمازها، ای شناسای نام‌ها، ای راهنمای گام‌ها، ای پاک از هرگونه مشکل، ای آگاه از حقایق، و ای مهربان بر مخلوقات. لطفاً عذرخواهی‌های ما را بپذیر، چرا که تو بی‌نیاز و ما نیازمندیم. بر عیب‌های ما خرده نگیری، چرا که تو قوی و ما ضعیفیم. خطاها و لغزش‌ها از بندگان صادر می‌شود و رحمت و عطا از توست.