مناجات شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر ستایش خداوند است که همواره نوازشگر و بخشاینده است. شاعر احساس می‌کند که در دنیا هیچ شادی پایدار نیست و یاد خداوند می‌تواند مایه آرامش و رهایی از غم‌ها باشد. او به خداوند به عنوان شفیع و گواه اشاره می‌کند و بر اهمیت ایمان و ارتباط با او تأکید می‌کند.
الهی! ای سزای کرم! و ای نوازندهٔ عالم! نه به آخر شادی‌ست، نه با یاد تو غم؛ خصمی و شفیعی و گواهی و حَکَم.
هوش مصنوعی: پروردگارا، ای منبع بزرگی و مهربانی در جهان، هیچ گونه شادیایی نیست که با یاد تو همراه نباشد و هیچ غمی هم نیست که با تو فراموش نشود. تو هم دشمن هستی و هم شفیع، هم شاهد و هم داور.