مناجات شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به زیبایی و بزرگی خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که زبان و کلامی برای بیان شکر و سپاسگذاری از او کافی نیست. او از خداوند می‌خواهد که راهی بهتر را برای هدایتش نشان دهد و از نعمت‌هایش بهره‌مند شود. همچنین، او به دنبال زبانی برای شکرگزاری به خاطر نعمت‌ها و موهبت‌های الهی‌اش است.
الهی ادای شکر ترا هیچ زبان نیست و دریای فضل ترا هیچ کران نیست و سر حقیقت تو بر هیچکس عیان نیست، هدایت کن بر من رهی که بهتر از آن نیست.
هوش مصنوعی: ای خدای من، زبانها و بیانها قادر نیستند تا شکر و سپاس تو را به خوبی ادا کنند و دریای رحمت و فضیلت تو هیچ حد و مرزی ندارد. حقیقت وجود تو برای هیچکس به روشنی و وضوح تمام آشکار نیست. پس بر من راهی را بنما که بهتر و برتر از آن وجود ندارد.
یارب ز ره راست نشانی خواهماز بادهٔ آب و خاک جانی خواهم
هوش مصنوعی: ای خدا، من از تو میخواهم که نشانی از راه راست به من بدهی، چرا که به زندگیای که از خاک و آب نشأت گرفته، نیازمندم.
از نعمت خود چو بهره مندم کردیدر شکر گزاریت زبانی خواهم
هوش مصنوعی: چون مرا از نعمتهای خود بهره‌مند ساختی، پس میخواهم زبانی برای شکرگزاریات داشته باشم.