مناجات شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوعی از احساس ناامیدی و فروتنی اشاره میکند. او با مثالی از سگ، که در درگاه الهی به آن نگاه میشود، نشان میدهد که حتی اگر انسانها ناامید بمانند، همچنان باید به رحمت الهی امید داشته باشند. شاعر میگوید که در درگاه خداوند، هم سنگ، که نماد سختی و بیاحساسی است، و هم سگ، که نماد وفاداری و تسلیم است، حضور دارند و هیچ کس نباید از رحمت الهی ناامید باشد.
الهی چون سگ را در این درگاه بار است و سنگر او دیدار است عبدالله را با نا امیدی چه کار است.
هوش مصنوعی: ای خدای من، چون سگ در این درگاه یعنی در حضور تو قرار گرفتهام و سنگر و پناهگاه من دیدارت است، پس عبدالله با ناامیدی چه کار دارد؟
در بارگهت سگان ره را بار استسگ را بار است و سنگ را دیدار است
هوش مصنوعی: در لباس تو، سگها در حال حمل بار هستند و سنگها میتوانند تو را ببینند.
چون سگ صفت سنگدل از رحمت تونومید نیم که سنگ و سگ را بار است
هوش مصنوعی: دلم به سنگی چون سگ بیرحم میماند که از رحمت تو ناامید است، اما من نه مثل سنگ و نه مثل سگ، بار سنگینی را تحمل نمیکنم.