مناجات شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس ناپایداری و بیقراری خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که صبر از او دور شده و توانایی‌اش کاهش یافته است. به تعبیر او، آرامش را در دلش کاشته، اما نتیجه‌ای جز بیقراری نداشته است. او در حالت نارضایتی و بی‌احساسی قرار دارد و نه خوشحال است و نه صبور، در حالی که رنج نیز می‌برد.
الهی صبر از من رمید و طاقت من شد سُست، تخم آرام کشتم بیقراری رُست، نه خُرسندم نه صبور و مهجورم نه رنجور
هوش مصنوعی: ای خدای من، صبر از من فرار کرده و توانم کم شده است. آرامش را که در دل کاشته بودم، بیقراری روییده است. نه خوشحالم، نه صبور و نه در کنج عزلت، بلکه رنجورم.