مناجات شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر از شاعری ست که به قدرت و اراده الهی اشاره دارد. او می‌گوید که تمام امور جهان تحت فرمان خداوند است و حتی بزرگترین ستمگران و سرکش‌ها نیز در نهایت به خواست او تسلیم می‌شوند. شاعر به زیبایی می‌گوید که در قیامت، نیکوکاران به احسان و لطف خداوند امیدوارند. او همچنین به درد و غم عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ درمانی بر درد ناشی از عشق وجود ندارد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هر چه در دل داریم، نمی‌توانیم آن را به کسی بگوییم، چون غم و دلتنگی ما با قضاوت دیگران نمایان می‌شود.
الهی گردن گردون رام تقدیر تو است و رقبهٔ علمیان مسخّر تدبیر تو است، سر سر کشان بستهٔ تو و جباران کُشتهٔ تو و دوزخ زندان تو، فردوست بُستان تو، در آسمان سلطان تو، عزت و کبریایی از آن تو، در قیامت مطیعان راحلهٔ احسان تن، بر توقیع هر نیکبخت عنوان تو
هوش مصنوعی: خداوند، سرنوشت عالم به دست توست و علمای راستین تحت تدبیر تو قرار دارند. سَرِ سرکش‌ها به فرمان تو محدود است و جباران به دست تو نابود می‌شوند. جهنم مانند زندانی است که در اختیار توست و بهشت، باغی است که از آنِ توست. در آسمان، سلطنت و حکومت از آن توست و عزت و بزرگی به تو تعلق دارد. در روز قیامت، مطیعان به رحمت و لطف تو خواهند رسید و هر نیكبختی به نام تو شناخته خواهد شد.
دل درد تو را به جان مداوا نکنددر عشق تو جان ز غم محابا نکند
هوش مصنوعی: دل هرچند دردی از عشق تو دارد، هیچ درمانی برای آن وجود ندارد و جانم نیز از غم و اندوه نمیتواند فرار کند.
ما راز غمت بکس نگوییم اگربوی جگر سوخته رسوا نکند
هوش مصنوعی: ما هرگز راز اندوه تو را به کسی نمیگوییم، مگر اینکه بوی سوزش دل، ما را بیاعتبار کند.