مناجات شمارهٔ ۱۹۰
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به حالت روحانی و احساسی خود اشاره می‌کند. او در لحظاتی از زندگی‌اش به شدت محزون و تاریک می‌شود، اما ناگهان نوری الهی بر او تابیده و همه چیز را روشن می‌کند. او در این بین به تفکر درباره ارتباط خود با خدا و لطف او می‌پردازد و در نهایت متوجه می‌شود که همه دردها و سختی‌ها با شنیدن صدای الهی‌اش به آرامش تبدیل می‌شوند.
الهی گاه گریم که در اختیار دیوم از بس تاریکی بینم، باز ناگاه نوری تابد که جملهٔ بشریت در جنب آن ناپدید بود. خدایا از تو می گفتم و گاه از تو می نیوشیدم میان جُرم خود و لطف تو می اندیشیدم، کشیدا آنچه کشیدم همه نوش گشت چون آوای تو شنیدم.
هوش مصنوعی: ای خدای من! گاهی از شدت تاریکی به گریه میافتم، اما ناگهان نوری میتابد که تمام بشر در برابر آن محو می‌شوند. خداوند، من دربارهٔ تو صحبت میکردم و گاهی هم صدای تو را میشنیدم. در میان گناهانم و لطف تو تفکر میکردم، و هرچه را که کشیدم، همه به شیرینی تبدیل شد، چون صدای تو را شنیدم.