مناجات شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و مهربانی الهی اشاره میکند که حتی در غیاب او، نور و نعمتها را به بندگانش میبخشد. او از لطف خداوند مطالباتش را به آرزوهایی که دارد، نزدیکتر میشود و به این فکر میکند که آیا با این لطف الهی، او هم سهمی از رحمت و بخشش خواهد داشت.
الهی کار تو بی ما به نیکویی در گرفتی، چراغ خود را بی ما به مهربانی افروختی، خلعت نور از غیب بی ما، به بنده نوازی فرستادی، چون رهی را به لطف خود به این آرزو آوردی چه شود به لطف خود ما را به سربری.
هوش مصنوعی: خداوند، کارهای تو در غیاب ما به خوبی پیش رفته است. چراغی که بدون ما روشن کرده‌ای با مهربانی است. از دنیا نورانی را برای ما فرستاده‌ای و به بندگان خود لطف می‌کنی. وقتی که با رحمتت رهی را به آرزویش رساندی، چه خواهد شد اگر با لطف خود ما را نیز به سربلندی برسانی؟