مناجات شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به بیان عواطف و احساسات عارفانه خود نسبت به خدا و عشق می‌پردازد. او می‌گوید که خدا را با نور و وجودش می‌شناسد و از عشق الهی جانش می‌سوزد، حتی اگر در آتش عشق بسوزد، باز هم از آن نمی‌گریزد. اشاره به اینکه در این جهان و آن جهان تنها چیزی که برای عاشقان اهمیت دارد، معشوق است. در نهایت، بیان می‌کند که اگر قبله‌اش نباشد، باز هم قبله‌اش همان کوی معشوق است.
الهی عارف تو را به نور تو میداند و از شعاع وجود عبارت نمیتواند در آتش مهر می سوزد و از نار باز نمی پردازد.
هوش مصنوعی: عاشق الهی تو را به نور وجودت میبیند و نمیتواند از اشعۀ وجود تو دور باشد. او در آتش عشق می‌سوزد و از این آتش هم نمی‌گریزد.
این جهان و آن جهان و هر چه هستعاشقان را روی معشوق است و بس
هوش مصنوعی: این دنیا و آن دنیا و همه چیزهایی که وجود دارند، تنها برای عاشقان، جلوهای از معشوق است و بس.
گر نباشد قبلهٔ عالم مراقبلهٔ من کوی معشوقست و بس
هوش مصنوعی: اگر در دنیا هیچ قبلهای نباشد، قبله و مقصد من تنها کوی محبوبم است و بس.