مناجات شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف خداوند می‌پردازد و به عظمت و مهربانی او اشاره می‌کند. او متوجه می‌شود که خداوند همان‌طور که خود فرمود، بزرگ و بخشنده است و در عین حال هم در پنهان و هم در آشکار وجود دارد. شاعر اعتراف می‌کند که نمی‌تواند به شایستگی بزرگی خداوند پی ببرد، اما او به خوبی این را می‌داند.
الهی تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی چنانی پس عظیم شانی و بزرگ احسانی، عزیز سلطانی، دیان ومهربانی هم نهانی و هم عیانی دیده را نهانی و جانرا عیانی من سزای تو ندانم و تو دانی.
هوش مصنوعی: خداوند، تو همان چیزی هستی که خودت فرمودهای و به همان صورت که خودت بیان کردهای، وجود داری. پس تو بسیار بزرگ و پرنعمت هستی، ای عزیز و سلطان. تو هم در نهان و هم در عیان، شاهد و مهربان هستی. من نمیتوانم به اندازه و شایسته خوبیهای تو پی ببرم، ولی تو خود میدانی که چه هستی.