میدان بیست و سیم رضاست
هوش مصنوعی: این متن به بیان مفهوم رضایت و خشنودی در دین و زندگی انسانی میپردازد. در آن، رضایت از دین به این معناست که انسان باید به تعالیم و دستورات الهی راضی باشد و به تقسیم و روزی خود نیز رضایت دهد. علاوه بر این، باید از تعلقات و وابستگی‌های غیرالهی و همچنین از حسد، دلسردی و ناپسندهایی که ممکن است مانع رضایت شود دوری کند. در نهایت، عین رضایت از خداوند و مولا نیز بر اهمیت روابط روحانی و درونی تاکید میکند.
از میدان لجاء میدان رضا زاید. قوله تعالی: «و رضوا عنه». رضا خشنودی و پسندکاریست. و آن سه چیزست: دین وی چنانکه وی نهاد بدان راضی باشد، و قسمت و روزی چنانکه ترا و دیگرانرا نهاد بدان راضی باشی، و بمولای خویش بجای هر چه جز از ویست راضی باشی. پسندیدن دین وی چنانکه وی نهاد از تکلیف و بدعت و وسواس آزادیست، و پسندیدن قسمت وی از حیلت و از حسد و از ضجرت آزادیست، و پسندیدن بمولای خویش از هرچه جز از وی از عوایق و علایق و از دوکون آزادیست.
هوش مصنوعی: خشنودی حقیقی شامل سه جنبه است: اول اینکه از دین خداوند به گونه‌ای راضی باشیم که او مقرر کرده است. دوم اینکه به قسمت و روزی‌ای که برای ما مقدر شده راضی باشیم و از آنچه برای خود و دیگران تعیین کرده خرسند باشیم. و سوم اینکه به مولای خود فقط به او راضی باشیم و به هیچ‌چیز دیگری که غیر از اوست دل نبندیم. خشنودی از دین به معنی آزادی از تکالیف سنگین، بدعت‌ها و وسواس‌هاست؛ خرسندی از قسمت یعنی اینکه از ترفندها، حسادت و نارضایتی دوری کنیم؛ و راضی بودن از مولای خود به معنی آزاد شدن از موانع و وابستگی‌های نادرست به چیزهای دیگر است.