شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به بیان حال و دل خود می‌پردازد. او از کسی می‌خواهد که به حال دلش برسد و دردی را برای او دوا کند. به تصویر کشیده شده است که چگونه عشق و دوری از محبوب باعث عذاب و رنج او شده است. شاعر از محبوب می‌خواهد که حتی اگر وعده وصل به حقیقت نپیوندد، او را فراموش نکند و در دل نسبت به عاشق وفادار ارتباط برقرار کند. در نهایت، او اشاره می‌کند که عشق واقعی و غم دوستان همگی قابل احترام‌اند و باید به آن‌ها توجه کرد.
رفتم از دست! من بی سر و پا را دریابپادشاهی! ز سر لطف گدا را دریاب
هوش مصنوعی: من از دست و پای خودم ناتوان و بیکس شدهام، ای پادشاه! لطفی کن و به حال کسی که در وضعیت من است، توجه کن.
بی گل وصل، دل آزرده شد از خار فراقبلبل خستهٔ بی‌برگ و نوا را دریاب
هوش مصنوعی: بدون وجود گل و وصل، دل بلبل از خار فراق و دوری دچار آزردگی شده است. از تو خواهش میکنم به حال بلبل خستهای که نه برگ دارد و نه نوا، رحم کن و به او کمک کن.
بر درت دیر به دیری که روم گو به رقیبکه بیا عاشق دیرینه ما را دریاب
هوش مصنوعی: به در خانهات به مدت طولانی منتظر ماندم. به رقیب بگو که به عشق قدیمیام توجه کند و به او کمک کند.
زیر لب این همه دشنام دعاگو چه کنی؟لطف کن بوسی و مقصود دعا را دریاب
هوش مصنوعی: زیر لب این همه بد و بیاحترامی را میشنوی، اما چه فایدهای دارد؟ لطف کن و مرا ببوس، و هدف از دعا را درک کن.
وعده وصل ترا گرچه وفا ممکن نیستهم به آن وعده دل اهل وفا را دریاب
هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است وعده دیدارت را زیر پا بگذاری، اما دل افرادی که وفادارند را در این وعده درک کن و به آن اهمیت بده.
جان به لب می‌رسد از تشنگی‌ام، بیش مپایای لب تشنه ببوس آن کف پا را دریاب
هوش مصنوعی: تشنگی باعث شده که جانم در آستانهی رفتن باشد. ای لب تشنه، آن پای محبوب را ببوس و به من کمک کن.
دست‌بوسی گرت از دوست غم اوست کمالمرحبا گو غم او را و بلا را دریاب
هوش مصنوعی: اگر دوستی از تو درخواست یاری کند و غمگین باشد، با رویی باز و خوشحالی از او استقبال کن و مشکلات و غم هایش را درک کرده و حمایت کن.