شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و حسرت ناشی از جدایی و فراق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که کسی که به دل و جانش نزدیک بوده، ناگهان رفته و نبودش به شدت آزاردهنده است. شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص آن شخص اشاره می‌کند و تأکید دارد که روابط و احساسات باید عمیق‌تر و بهتر از این می‌بود. او به نوعی غم و اندوه دوستان و نزدیکان را نسبت به این جدایی بیان می‌کند و به زیبایی‌هایی که باید در این روابط وجود می‌داشت، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر با نگاهی به سخنان و اشعار، ارزش و انتخاب‌های صحیح را در دوستی‌ها و عشق‌ها مورد تأکید قرار می‌دهد.
دردل ما بردی و رفتی نه چنین می بایستنیک رفتی قدری بهتر ازین می بایست
هوش مصنوعی: تو دل ما را بردی و رفتی، اما اینطور نباید بود. میتوانستی به گونهای بهتر از این خداحافظی کنی.
بھر سوز دل اصحابه بجز داغ فراقبود حاصل همه اسباب همین می بایست
هوش مصنوعی: تمام درد و رنج قلب دوستان، جدای از حسرت دوری، چیزی دیگری نبود و همه عوامل و دلایل به این موضوع ختم میشد.
پارسا زلف تو نگرفت که ترسید ز دینآن به چنگال من بیدل و دین میبایست
هوش مصنوعی: پارسا به خاطر ترس از دین، زلف تو را نچید، در حالی که من بیدل و دین را باید در دست بگیرم.
در خور روی نکوی تو ز صاحب نظرانپاکبازی به همه روی زمین می بایست
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت چهرهات، همه اهل نظر و هنرمندان باید در هر جای زمین تلاش کنند تا بر این زیبایی تکیه کنند و به ستایش آن بپردازند.
تا شکست از طرف مشک بوجه افتادیحلقه ای از سر زلف تو به چین می بایست
هوش مصنوعی: زمانی که نتوانستم از سوی مشک خود را کنترل کنم، و در آن لحظه به خاطر زلف تو، حلقهای در چین افتاد.
تا چو چشم سیهت مست بغلطیدی حوربوی گیسوی تو در خلد برین می بایست
هوش مصنوعی: وقتی که چشم سیاه تو مست و مدهوش میشود، بوی گیسوی تو در بهشت باید پیچیده شود.
از سخنهای تو این گفته گزین کرد کمالدوست را چون ز غزلهای گزین می بایست
هوش مصنوعی: از میان سخنان تو، این جمله را انتخاب کردم که کمال دوستی را به خوبی نشان می‌دهد، همانطور که باید از میان غزلها بهترینها را برگزید.