شمارهٔ ۲۸۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و احساسات عمیق شاعر را به تصویر می‌کشد. شاعر با اشاره به شور و شوقی که در دل دارد، به زیبایی محبوبش و عواطفش نسبت به او می‌پردازد. او می‌گوید که عشقش به محبوبش بسیار بیشتر از عشق بلبل به گل است. همچنین، در این شعر به غم و تنهایی ناشی از دوری محبوب اشاره می‌شود و شاعر خواسته‌شان را برای وصال و آرامش در کنار محبوب بیان می‌کند. در نهایت، عاطفه‌ای عمیق و حساس در این اشعار حس می‌شود.
بار بر خوان ملاحت نمک خوبان استشور او در سرو سوز غم او در جان است
هوش مصنوعی: بار سنگینی که بر دوش زیباییهاست، طعم فریبندگی و لطافت خاصی دارد. شور و شوقش در قامت سرو، و غم و اندوهش در عمق جان انسان حس می‌شود.
گر برآید به کله ماه فلک آن اینستدر خرامد به قبا سرو چمن این آن است
هوش مصنوعی: اگر ماه به آسمان بالا بیاید، این نشانهای است که در آن زمان سرو باغ به زیبایی خود ادامه میدهد و در این شرایط به آرامی و دلنشینی حرکت می‌کند.
نیست پوشیده که چون مردم چشم است عزیزآنکه چون مردم چشم از نظرم پنهان است
هوش مصنوعی: نمیتوان پنهان کرد که ارزش و محبت کسی که از دید من دور است، از کسی که در کنارم قرار دارد کمتر است.
گفتم از لعل زکات من درویش بدهزیر لب گفت که درویشی درویشان است
هوش مصنوعی: گفتم از زیباییام چیزی به درويش بده، او به آرامی گفت که درویشی فقط باید برای درویشان باشد.
عشق بلبل به چه اندازه که بر گل باشدعشق من بر گل رخسار تو صد چندان است
هوش مصنوعی: عشق بلبل به گل به اندازهای است که نمیتوان اندازهاش را توصیف کرد؛ اما عشق من نسبت به چهرهی تو از آن هم بیشتر و عمیقتر است.
از تو بوسی و ز من در عوض آن صد جانهم به جان تو که از آن دهنت ارزان است
هوش مصنوعی: من از تو بوسهای میخواهم و در عوض، صد جان خود را تقدیم میکنم؛ زیرا بوسهای که از لبان تو میآید، برای من بسیار ارزشمند است.
شاد گردان به وصالت دل غمگین کمالکه ز هجران تو هم خسته و هم ویران است
هوش مصنوعی: به محبت و وصالت دل غمگین مرا شاد کن، زیرا از دوری تو هم آزرده و هم ویران شدهام.