شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره ناامیدی و دل‌باختگی شاعر نسبت به عشق و وفاداری است. شاعر احساس می‌کند که معشوقه‌اش هیچ احساسی جز بی‌وفایی و بی‌توجهی ندارد و حتی وعده‌هایی که داده، دل او را شاد نمی‌کند. او به یادآوری اسلامی از گذشته‌ای تلخ می‌پردازد که فراموش شده و دلشکسته است. شاعر به بلبل اشاره می‌کند که هرچقدر هم در جستجوی گل باشد، فقط ناله و فریاد نصیبش می‌شود. او می‌گوید نمی‌توان بر وفای معشوق حساب کرد و دل‌های عاشق اگر به زیبایی او نظر کنند، به مانند پرندگانی هستند که شکار را نمی‌بینند. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که در عشق، حقیقت و اصالت از اهمیتی ویژه برخوردارند و شیرینی عشق بدون راستگویی و صداقت بی‌معناست.
آن شوخه به ما جز سر بیداد نداردبا وعده دل غمزده شاد ندارد
هوش مصنوعی: آن معشوقه ما تنها به بیرحمی و ستمگری فکر می‌کند و دل غمزده ما را با وعدههایش شاد نمی‌کند.
کرد از من دل شیفته آن عهد‌شکن بازآن گونه فراموش که کس یاد ندارد
هوش مصنوعی: دل مجذوب من از عهد‌شکن، آنچنان فراموشی را به خود گرفت که هیچکس به یاد ندارد.
بلبل چه فرستد سوی گل تحفه که در دستبیچاره به جز ناله و فریاد ندارد
هوش مصنوعی: بلبل چگونه میتواند به گل هدیهای بدهد در حالی که خود هیچ چیزی جز ناله و فریاد در دست ندارد؟
بر عهد تو تکیه نتوان کرد و وفا نیزکاین هر دو بنا‌یی‌ست که بنیاد ندارد
هوش مصنوعی: به عهد و پیمان تو نمی‌توان اعتماد کرد و وفا نیز وجود ندارد، زیرا این دو مانند ساختمانی هستند که بنیانی ندارد.
هر دل که نپوشد نظر از گوشهٔ آن چشممرغی‌ست که اندیشهٔ صیاد ندارد
هوش مصنوعی: هر دلی که به نگاه کسی بیتوجه باشد، مانند پرندهای است که به فکر شکارچی نیست و از آنچه در اطرافش میگذرد بیخبر است.
تو جنگ میاموز بدان غمزه که آن شوخدر فتنه‌گر‌ی حاجت استاد ندارد
هوش مصنوعی: در جنگ و نبرد، به شیطنت و ناز آن معشوق نگاه کن، زیرا او در فریب و فتنه‌گر‌ی نیازی به استاد ندارد.
بر حال کمال ار نکنی رحم عجب نیستشیرین ز تجمل سر فرهاد ندارد
هوش مصنوعی: اگر بر حال کامل کسی رحم نکنی، تعجبی ندارد که شیرین به خاطر زیبایی و تجمل فرهاد را فراموش کند.