شمارهٔ ۳۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره شب و مهمانی که ممکن است به او بیاید سخن می‌گوید. او آرزو دارد که دل سوخته‌اش را بر آتش شوق بگذارد و در انتظار ملاقات معشوقش است. شاعر به تأثیر عشق بر دل‌ها و نگاه‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیزی که گفته می‌شود، از محبوب منشأ می‌گیرد. او از گسست حلقه‌های عشق و آمدن دوستان سخن می‌گوید و از تغییر مسیر زاهدانی که از صومعه به میکده آمده‌اند، یاد می‌کند. در نهایت، او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند که حتی بر دل نازک دیگران تأثیر دارد.
امشب آن به به وثاق که فرو می آیداگر به مهمان من آید چه نکو می آید
هوش مصنوعی: امشب اگر مهمان من بیاید، خوب است و دلپذیر خواهد بود. این شب به گونهای است که هر چه بر آن بگذرد، ارزشمند و دلنشین خواهد بود.
بنهم عود دل سوخته بر آتش شوقگر بدانم که پری وار ببو می آید
هوش مصنوعی: اگر بدانم که معشوقهام به شکل پری میآید، چوب معطر دل سوختهام را بر آتش عشق میگذارم.
دیده از دست نظر خون تو ریزد گویندظاهرا هر چه بگویند ازو می آید
هوش مصنوعی: چشمانم از دیدن عشق تو اشک میریزند و دیگران میگویند که ظاهراً هر چیزی که میگویند از آن عشق ناشی می‌شود.
حلقه حلقه دل احباب بهم بر زده استمگر اینست که آن سلسله مو می آید
هوش مصنوعی: دلهای دوستان به هم گره خورده و به هم پیوند خورده است، آیا این نشانهاش نیست که زنجیرهای از مو در حال ظاهر شدن است؟
آنکه در صومعه میرفت با بریق وضواز در میکده اینک به سپر می آید
هوش مصنوعی: شخصی که قبلاً به عبادتگاه میرفت و با وضویی پاک از در میکده عبور میکرد، حالا با زره و آمادگی برای نبرد به آنجا میآید.
زیر لب هرچه صراحی به قدح می گویددر دل نازک از جمله فرو می آید
هوش مصنوعی: هر آنچه که در دل نازک میگذرد، زیر لب و با زبان به قدح یا جام می‌گوید.
تا چها در سر آن غمزه مستت کمالکه سوی غمزدگان عربده جو می آید
هوش مصنوعی: تا چه اندازه در دل جذبه و زیبایی توست که وقتی به سوی غمگینان میروی، همانند یک فرد شاداب و پرشور به نظر میرسی.