شمارهٔ ۳۲۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و آرزوهای عمیق عاشقانه است. شاعر از سوختن دل و جانش به خاطر عشق صحبت می‌کند و اذعان می‌کند که تنها آرزویش وصال معشوق است. او معشوق را به عنوان سلطانی قدرتمند توصیف می‌کند که همه زیبایی‌ها به پایش افتاده‌اند. شاعر به نوسان‌های عشق اشاره دارد؛ گاهی از زیبایی معشوق لذت می‌برد و گاهی از دوری او رنج می‌برد. در نهایت، او می‌گوید که اگرچه دیدار معشوق کمال است، اما نگران است که این خوشنودی ممکن است باعث نقصان شود.
ای آتش سودای توأم سوخته چون عودکس را نه بر آید ز تمنای تو مقصود
هوش مصنوعی: ای آتش عشق تو، من مانند عود سوختهام و هیچکس نمیتواند از خواستهی تو به هدف مورد نظر برسد.
خوبان جهان جمله گدایند و تو سلطانشاهانه زمان جمله ایازند و تو محمود
هوش مصنوعی: در این جهان، همه انسانهای خوب مانند گدایانی هستند که به درگاه تو شرفیاب میشوند و تو همانند سلطان و پادشاهی هستی که در میان آنها میدرخشی.
گفتم که به کامی رسم از وصل تو لیکنبسیار تمناست که در خاک بفرسود
هوش مصنوعی: به او گفتم که امیدوارم به وصالت برسم، اما میدانم که آرزوهای زیادی در دلم دارم که ممکن است با این آرزوها محو و نابود شوم.
جانم ز غمت عاقبت کار برآمدوالمنة لله که تمنای من آن بود
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو، جانم به سختی به پایان رسید و شکر خواهد بود که آرزوی من همین بود.
آنگاه میاد ای مه خوبان که برآردشمع رخت از جان من سوخته دل دود
هوش مصنوعی: زمانی خواهد رسید که ای معشوق زیبا، زیباییات مانند شمعی از دل سوخته من دمیده شود و نورش را به نمایش بگذارد.
گاهی به نوا زلف توام ساخته چون چنگگاهی به جفا هجر توأم سوخته چون عود
هوش مصنوعی: گاهی نغمهی زلف تو مرا شاداب و خوشحال می‌کند، و گاهی ترک تو و دوریات قلبم را به آتش میکشد و عذابم میدهد.
چون دولت دیدار تو مقصود کمال استنی نقصان نکند گر شود از وصل تو خوشنود
هوش مصنوعی: اگر دیدار تو هدف نهایی باشد، هیچ نقصانی در این نیست که اگر از وصل تو راضی شویم.