شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق وصف‌ناپذیر است. شاعر به توصیف جمال محبوب خود می‌پردازد و بیان می‌کند که هیچ‌کس نتوانسته است به‌درستی این جمال را ببیند. عاشق با وجود عاشق بودن، همچنان از دیدار چهره معشوق محروم است و این محرومیت احساس عمیق فقدان را به‌وجود می‌آورد. همچنین شاعر به بی‌فایده بودن تلاش‌های دیگران برای درک این زیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی عارفان و زاهدان نیز از درک این نور حیات‌بخش ناتوانند. در نهایت، آرزوی وصال و رسیدن به محبوب به نوعی ناامیدی تبدیل می‌شود، چرا که هرگز به آن آرزو و دیدار واقعی نرسیده است.
پیش رخ تو، دیده پری را نکو ندیدشد ناظر فرشته و این خلق و خو ندید
هوش مصنوعی: در برابر چهرهی تازه و زیبا، هیچ چیزی نمیتواند او را بهتر از شگفتی پری تصور کند؛ حتی فرشتهای که نظارهگر است، نمیتواند این جمال و لطافت را ببیند.
رویت ندید عاشق و به غایبانه گفتبیچاره بی‌ریا سخنی گفت و رو ندید
هوش مصنوعی: عاشق در غیبت محبوبش سخن می‌گوید، اما هیچ‌کس را نمیبیند و در دل خود به حال زار خود مینالد.
صوفی نیافت بهره ز اوقات صبح و شامتا بی حجاب تابش آن روی مو ندید
هوش مصنوعی: صوفی در طول روز و شب نتوانست هیچ بهرهای ببرد، چرا که تا زمانی که چهرهی زیبای معشوق را بدون حجاب نبیند، نمیتواند از روشنایی و زیبایی روحانی بهرهمند شود.
روز نکوست روی تو شکر خدا که هیچزاهد به روزگار نو روزه نکو ندید
هوش مصنوعی: روز خوبی است چون چهرهات مانند نعمتهای خداست و هیچ زاهدی در روزی مثل امروز آرزوی دیدن را ندارد.
کار چشم رمدگرفتهٔ گوهر‌فشان ماکحل الجواهری به از آن خاک کو ندید
هوش مصنوعی: چشم ما که گوهری با ارزش دارد، دیگر به خوبی نمیتواند آن را ببیند؛ زیرا کحل و زینتهای گرانبها بر آن چیره شدهاند و چشمانش به خاک و دنیای مادی افتاده است.
نرگس مثال چشم تو در خواب و هم در آبچندانکه کرد بر لب جو سر فرو ندید
هوش مصنوعی: چشم تو مانند نرگس است، هم در خواب و هم در آب. به قدری زیباست که هنگامی که در کنار جوی آب قرار میگیرد، زیباییاش را نمیتوان نادیده گرفت.
بود آرزوی جان کمال آن دهان دریغکش جان رسید بر لب و آن آرزو ندید
هوش مصنوعی: آرزو داشتم که جانم به کمال آن لبها برسد، اما افسوس که جانم به لب رسید و آن آرزو را ندیدم.