شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبی اشاره دارد. شاعر به قد و قامت او تشبیه می‌کند و او را مانند سروی در چمن توصیف می‌کند. همچنین زبان شاعر به توصیف دیگری از زیبایی‌های محبوبش می‌پردازد و به شکوه و جاذبه ظاهری او، مانند شمعی در جمع، اشاره می‌کند. شاعر از دل شکستگی و خجالت پسته خندان صحبت می‌کند و به ارزش و زیبایی لب‌های محبوبش به عنوان لعل شکر‌آسا اشاره می‌کند. در انتها، شاعر با بیان توصیفاتی، به بوسه و شیرینی کلامش می‌پردازد و زیبایی محبوب را ستایش می‌کند.
جانا به نظر قد تو سرو چمن آمدشمع رخت آرایش هر انجمن آمد
هوش مصنوعی: عزیزم، به نظر میرسد قد تو مانند سروهای خوش قامت در باغ است و زیبایی چهرهات، تجلیگر زینت هر جمع و محفلی میباشد.
پیرایه باقوت لیت درج گهر شدمشاطة گلبرگ رخت یاسمن آمد
هوش مصنوعی: زیور و آرایش به شدت زیبایی خود را نشان داده و همچون آرایشگر گلبرگهای یاسمن، جلوهگری می‌کند.
بشکست دل پسته خندان ز خجالتهر بار که ننگ شکرت در سخن آمد
هوش مصنوعی: دل پستهای که همیشه شاداب و خندان بود، از خجالت میشکست هر بار که نام ننگین شکر در صحبتها به میان میآمد.
کوته نظر است آنکه ترا سرو سهی گفتکسی رو ندید هست که در پیرهن آمد
هوش مصنوعی: آن کس که تو را به زیبایی مانند درخت سرو توصیف می‌کند، بسیار سطحینگر است. زیرا هیچکس واقعاً تو را به درستی نمیشناسد و یا نمیبیند؛ کسانی هم هستند که در زیر لباسهای معمولی، قابلیتها و زیبایی‌های واقعی خود را پنهان کردهاند.
هر یک بوسه از آن لعل شکر بار بمن دهدر پسته ننگ نو پر شکر بمن آمد
هوش مصنوعی: هر بوسهای که از آن لب‌های شیرین و خوشبو به من بدهی، مانند پستهای با طعم شیرین برایم میآید.
بر خوان سخن طبع کمال است شکر ریزتا وصف لب لعل تواش در دهن آمد
هوش مصنوعی: در مجالس سخن، هنر و توانایی در بیان مطالب به خوبی جلوه می‌کند. مانند شکر که بر روی شیرینیها میپاشند، این سخنان هم به دلنشینی و زیبایی توصیف لب‌های سرخ تو میافزاید و در ذهن جا میگیرد.