شمارهٔ ۳۷۱

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد و از عدم آرامش و خواب ناشی از غم و ناراحتی صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی دلش آرامش ندارد، چطور می‌تواند بخوابد. شاعر به محبتی که نسبت به معشوق خود دارد اشاره می‌کند و از این که گویی عشق او او را به مرگ کشانده است، ابراز ناامیدی می‌کند. او همچنین درخواست می‌کند که اگر چیزی دارد، باید به نیازمندان بدهد، زیرا زیبایی و جوانی نمی‌تواند جاودان باشد. در نهایت، شاعر می‌گوید که کسی که در دل شب خواب راحتی دارد، نمی‌تواند بر غم دیگران بی‌تفاوت باشد و نسبت به مشکلات آن‌ها بی‌اعتنا بماند.