شمارهٔ ۳۸۵
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از جذابیت و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و به احساساتی که در دل نسبت به او دارد، اشاره می‌کند. او از تضاد ظاهری می‌گوید که با وجود زیبایی معشوق، دلش در آتش عشق می‌سوزد. شاعر از عشق و غم خود می‌نالد و می‌خواهد تا معشوق به حال ضعیفان رحم کند. همچنین، او تأکید می‌کند که عشق او به گونه‌ای است که اگر به آرامش نرسد، حتی ممکن است جان خود را هم از دست بدهد. در نهایت، شاعر ابراز می‌دارد که خیال محبت و زیبایی معشوق او را به سفر و جستجوی دلدادگی می‌برد.
چه کم شود ز تو ای مه که برمنت گذر افتدکه با بروزنم از رویت آفتاب در افتد
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو بر من تکیه کند، چقدر از تو کاسته میشود، در حالی که یک قطره باران از وجودت، مانند آفتاب بر چهرهات میتابد.
شبی که بر سر کویت کنیم اشک فشانینظاره کن که ثریا به منزل قمر افتد
هوش مصنوعی: شبی که به دنبالت بیفتیم و اشک بریزیم، تماشا کن که ستارههای درخشان به زمین نزدیک میشوند.
دلم حدیث میانت بی شنید و هنوزشنه ممکن است به این نکته دقیق در افتد
هوش مصنوعی: دل من داستان محبت تو را شنید، اما هنوز نتوانسته است به این نکته عمیق پی ببرد.
بدل بگوی که رحمی بکن به حال ضعیفانوگر نه سنگ بدگان آبگینه گر افتد
هوش مصنوعی: به کسی بگو که رحم کند به حال ناتوانان، وگرنه اگر سنگی به شیشه بخورد، پایداری آن از بین میرود.
تو تیغ بر کش و ناوک بدست غمزه رها کنکه این خدنگ ازو بر نشانه کارگر افتد
هوش مصنوعی: تو شمشیر را به دست بگیر و تیر را به کناری بگذار، زیرا این تیر تنها با نشانهگیری درست کارساز خواهد بود.
من از لیت نتوانم که جانه برم به سلامتبمیرد آخر کار آن مگس که در شکر افتد
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به راحتی از خودم جدا شوم، زیرا در نهایت، آن مگسی که در شکر میافتد، حتماً در خطر مرگ قرار میگیرد.
همه خیال تو بندد کمال خسته به محملچو سوی منزل خاکش عزیمت سفر افتد
هوش مصنوعی: هر کس که در خیال تو غرق شود، به گونه‌ای خسته و ناتوان میشود که در هنگام رفتن به خانهاش، سفر به دیار خاک را آغاز می‌کند.