شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق و دوگانه شاعر در عشق و غم می‌پردازد. او با دلی پر از غم به یاد محبوب می‌افتد و جانش را به خاطر او از دست می‌دهد. در کوی محبوب، زلف او او را به وسوسه می‌اندازد و او را به جستجوی عشق و ارتباط با معشوق سوق می‌دهد. شاعر از این می‌نالد که حتی در دنیای پر از درد و رنج، امید به رحمت و کرم معشوقش او را تسلی می‌بخشد. در کل شعر، تضاد عشق و درد، امید و یأس، و زیبایی و فراق به وضوح حس می‌شود.
دل در طلیت روی به صحرای غم آوردجان بیدهنت رخت بکوی عدم آورد
هوش مصنوعی: دل به خاطر زیبایی چهرهات به دنیای غم و اندوه پناه برد و جان من در جستجوی تو، به دنیای ناپیدا و عدم راه سپرد.
ما را هوس زلف تو در کوی نو انداختحاجی ز پی حلقه قدم در حرم آورد
هوش مصنوعی: هوس و آرزوی موهای تو ما را به کافه و جایی نو واداشت، و حاجی به دنبال حلقهای از تو، قدمهایش را به سوی حرم گذاشت.
محروم مران از در خویشم که گدا راامید عطا بر در اهل کرم آورد
هوش مصنوعی: مرا از در خود دور نکن، زیرا گدا را امید بخشش از در کسانی که بخشندهاند، به همراه دارد.
روزی که بسر وقت من آنی همه گویندشاهیست که در کوی گدائی قدم آورد
هوش مصنوعی: روزهایی که بر من بگذرد، همه میگویند شاهی است که در خیابان فقرا قدم گذاشته است.
فریاد من از غمزه شوخ تو که در دهرآئین جفا کاری و رسم ستم آورد
هوش مصنوعی: من از ناز و بازیگوشی تو به شدت ناراحتم، چرا که در این روزگار، رسم بر بیرحمی و ظلم است.
باد این سر سودا زده خاک ره آن بادکز کوی نو جان در تن ما دم بدم آورد
هوش مصنوعی: باد، که این دیوانگی را به سر دارد، خاک راهی را میوزد که روزی از کوی نو، روح تازهای به تن ما دمیده است و یادآور آن لحظههاست.
نقش دل و دین شست کمال از ورق جانتا وصف خط و خال بتان در قلم آورد
هوش مصنوعی: دل و دین به خوبی و کمال از ورق جان شسته شده است تا اینکه توصیف نقش و نشانههای زیبای معشوق را با قلم به تصویر بکشد.