شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی عمیق و عاشقانه اشاره دارد. شاعر به وصف زیبایی‌ها و لطافت‌های لحظه‌ای می‌پردازد که می‌تواند به دلی غمگین امید و شادی ببخشد. او از آرزوهایش برای وصالی می‌گوید که به جانش آرامش و خوشحالی می‌آورد. شاعر به عشق و درد فراق می‌اندیشد و ابراز می‌کند که حتی اگر زخمی از عشق در دل داشته باشد، همچنان به یاد محبوبش خواهد بود. نیز، زیبایی ارتباط با دوستان را با تشبیه بلبلی به گلستان توصیف می‌کند که ناگهان به شادی و زیبایی می‌رسد.
کدام ناز و تنعم به ذوق آن برسدکه بوی بار به باران مهربان برسد
هوش مصنوعی: کدام لذت و ناز و نعمت می‌تواند به خوشحالی و شادی برسد که بوی باران به دل طبیعت و سرسبزی بیفزاید؟
دلی که بی در وصلش میان بحر غم استامیدوار چنانم که بر کران برسد
هوش مصنوعی: دلِ من که از غم راست، به وصلِ یار دور است، اما همچنان امیدوارم که روزی به ساحل آرامش برسم.
زهی خجسته زمانی و وقت میمونیکه از تو مژده وصلی بگوش جان برسد
هوش مصنوعی: زمانی مبارک و خوش یمن است که خبر وصالت به جانم برسد.
قدم به کلیه ما رنجه کن شبی ای ماهکز آن شرف سر عاشق به آسمان برسد
هوش مصنوعی: ای ماه نیکو، لطفاً شب هنگام به دور و بر ما بیافتی، زیرا از آن لحظه، عشق می‌تواند به اوج خود برسد و دل عاشق به آسمان بلند شود.
ز دولت تو همین آبرو بی است مراکه بر جبینم از آن خاک آستان برسد
هوش مصنوعی: از نعمت وجود تو همین اعتبار و آبرو نصیب من شده است که از خاک آستان تو بر پیشانیام نمایان است.
هنوز مهر سگانت ز دل برون نکنماگر ز زخم تو در دم به استخوان برسد
هوش مصنوعی: هنوز مهر و محبت تو را از دل بیرون نکردهام، حتی اگر زخم تو به اندازهای عمیق شود که به استخوان برسد.
کمال روز ملاقات دوستان گونیچو بلبلیست که ناگه به گلستان برسد
هوش مصنوعی: روز ملاقات با دوستان اوج خوشی و سعادت است، مانند بلبل که به طور ناگهانی به گلستان می‌رسد و از شادی و زیبایی آن سرمست میشود.