شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: این شعر به تدریج به سفر و سلوک معنوی اشاره دارد. شاعر از وضعیتی صحبت می‌کند که به طور مستمر در کنار ملک یا مبدأی بزرگتر زندگی می‌کند و شب‌ها در حال آرزو کردن و تلاش برای برآورده شدن خواسته‌هاست. همچنین با ناوک آه به فلک می‌زند تا نشان دهد که در برابر مشکلات و چالش‌ها قرار دارد و به نوعی تحت تأثیر سرنوشت و تقدیر قرار گرفته است. در کل، شعر احساس longing و تلاش در مسیر معنوی را منعکس می‌کند.
ما بتدریج در مقام سلوکخیمه در پهلوی ملک زده ایم
هوش مصنوعی: ما به تدریج در مسیر سیر و سلوک خود، چادری در کنار سرزمین ملک برپا کردهایم.
بر سر خوان آرزو همه شبشکم آز را نمک زده ایم
هوش مصنوعی: هر شب کنار سفره آرزو، به دلخواه خود، به شکمپرستی و هوسرانی مشغول شدهایم.
بر فلک میزنیم ناوک آهتا بدانی که ما فلک زده ایم
هوش مصنوعی: ما با دلنگرانی و نالههای خود به آسمان میزنیم تا بدانی که ما نیز در چنگال تقدیر و روزگار سختی هستیم.